Ήτανε λάθος δυστυχώς, ολέθριο, μεγάλο,
να παρατήσω τις σπουδές στην πρώτη μου την τάξη.
Ήτανε θαρρώ δημοτικό, όχι λάθος δεν κάνω, όταν το ξύλο της χρονιάς το έφαγα μιαν μέρα.
Την πρώτη βδομάδα του σχολειού, όπου έπρεπε να γράψω την λέξη ‘πρόγραμμα’ και εγώ, όπως και τόσοι άλλοι. Γνωρίζετε όλοι δηλαδή, ότι τις πρώτες μέρες, σου λένε τι πρέπει να συμβεί όλες τις Δευτέρες, Τρίτες, Τετάρτες και λοιπά και όπου μας βγάλει η άκρη.
Εγώ είμαι της παλαιάς σχολής, βαρεία, οξεία και περισπωμένη,
που να ήξερα ο δυστυχής τι με περιμένει;
‘Πρόγραμμα’ γράφει στον πίνακα η κυρία Ευτυχία, πρόγραμμα με οξεία.
Με περισπωμένη γράφω εγώ, γιατί έτσι μου αρέσει, χωρίς να έχω διδαχθεί, πως στην προπαραλήγουσα πάντα οξεία μπαίνει.
Η Ευτυχία γλυκομίλητη, το λάθος μου διορθώνει, μα όταν σε λίγο έρχεται ξανά τα ίδια βλέπει, μια φαρδιά πλατιά περισπωμένη. Σβήνει το λάθος μου ταχέως και εντολή μου δίνει να το διορθώσω αμέσως. Κι εγώ, από πατέρα Πόντιο και από την μάνα Μοναστηριώτησα, ω! ποια γελοιότητα,φαρδιά, πλατιά, καλλίγραμμα και περιποιημένη, μια ωραία περισπωμένη.
Το ξύλο τρώγω της χρονιάς, της πρώτης, της δευτέρας, της αποφράδας μέρας.
Η βίτσα της δασκάλας, της κυρίας Ευτυχίας μάτωσε τα επτάχρονα μου ποδαράκια, γιατί εγώ γνωρίζοντας πως φταίω, δεν ήθελα να κλαίω. Μα τούτη η εκπαιδευτικός, για μένα δυστυχία, νομίζω πως στοιχημάτισε με τον εαυτό της, πως όταν κλάψω δυνατά θα με αφήσει ήσυχο, βαριά ταπεινωμένο.
Μικτό ήταν το δημοτικό,
κορίτσια και αγόρια κλαίανε και εγώ ιδεοληψίας,
έτρωγα το ξύλο της χρονιάς με βίτσα και μανία.
Το αίμα στα πόδια έτρεχε και αυτή όσο δεν άκουγε φωνή απελπισμένη,
η βέργα της, δοξάρι της, στα δύο ποδαράκια.
Ευτυχώς, η Ευτυχία, η δική μου δυστυχία, ήταν νοικοκυρά
και όταν είδε τα καλτσάκια, με το αίμα  λερωμένα
σκέφτηκε το πλύσιμο και άφησε εμένα.
Τι κρίμα δυστυχώς, ο πατέρας μου ο φτωχός
πούλησε το  ποδήλατο, μέσον κίνησης της εποχής, έκοψε και το τσιγάρο.
Η μανούλα μου, νοικοκυρά, ξενο-κένταγε καρέ, στενόμακρα και άλλα προικιά
για να πάω να εκπαιδευτώ σε ιδιωτικό σχολειό και όχι να ρημάξω, όχι και να χαθώ.
Εγώ ποτέ δεν σπούδασα, γι αυτό να συμπαθάτε,
ότι με πασαλείμματα έβγαλα τα σχολεία
και όταν σαρανταχρόνισσα κατάλαβα τυχαία
πως με έχει κατακτήσει μια κάποια δυσλεξία.
Φίλοι μου, συμπαθάτε με, εδώ θα σταματήσω,
θα πρέπει να βρω τον διορθωτή, να έρθει να αναλάβει,
τα κάστανα απ την φωτιά αυτός να μου τα βγάλει.
Να μάθετε το δηλαδή, πως όλα ρόδινα, 
62 χρόνια, γύρω σου συμβαίνουν,
όταν ελπίδα έχεις στον Χριστό,
και για οικονόμο της Ζωής έχεις την Παναγία.

ΙόΦ αυτοβιογραφικό 2012.